Ατμοσφαιρικο Halloween. 7 ιστορικα νεκροταφεια της Ευρωπης που αξιζει να δειτε

Στα τέλη Οκτωβρίου, το Halloween γεμίζει τις πόλεις με σκαλισμένες κολοκύθες, κεριά πίσω από παράθυρα, μαύρα κοστούμια και φωτισμένες βιτρίνες. Η μυρωδιά της βρεγμένης γης και των πεσμένων φύλλων συνοδεύει τις βραδινές βόλτες, ενώ παλιές ιστορίες, θρύλοι και παραδόσεις επιστρέφουν για λίγες ημέρες στο προσκήνιο. Είναι ίσως η κατάλληλη εποχή για να περάσει κανείς τις σιδερένιες πύλες ορισμένων από τα ιστορικότερα νεκροταφεία της Ευρώπης.

Père-Lachaise, Παρίσι

Στο ανατολικό Παρίσι, πίσω από τις βαριές πύλες του Père-Lachaise, οι λεωφόροι στενεύουν ανάμεσα σε κυπαρίσσια, πέτρινες σκάλες και μικρά οικογενειακά μαυσωλεία. Το νεκροταφείο άνοιξε το 1804 και σήμερα θυμίζει πυκνή ιστορική γειτονιά, με επιγραφές, αγάλματα και φθαρμένες προσόψεις από διαφορετικές εποχές. Εδώ βρίσκονται οι τάφοι του Frédéric Chopin, της Édith Piaf, του Oscar Wilde και του Jim Morrison, με λουλούδια και μικρά σημειώματα συχνά γύρω τους. Στα τέλη Οκτωβρίου, τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται στις άκρες των μονοπατιών και η υγρασία σκουραίνει την πέτρα. Αξίζει να περπατήσει κανείς χωρίς βιασύνη, ακολουθώντας τις μικρότερες διαδρομές ανάμεσα στα μνημεία.

Highgate Cemetery, Λονδίνο

Στο Highgate του βόρειου Λονδίνου, ο θόρυβος της πόλης χάνεται γρήγορα πίσω από έναν πυκνό τοίχο βλάστησης. Κισσοί καλύπτουν παλιές ταφόπλακες, πέτρινοι άγγελοι προβάλλουν ανάμεσα στα δέντρα και στενά μονοπάτια οδηγούν σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα βικτωριανά νεκροταφεία της Ευρώπης. Άνοιξε το 1839 και διατηρεί σημαντικά δείγματα της αρχιτεκτονικής της εποχής, με την Egyptian Avenue και τον Circle of Lebanon να ξεχωρίζουν στο δυτικό τμήμα. Στο ανατολικό βρίσκεται ο τάφος του Karl Marx. Τον Οκτώβριο, τα φύλλα σκουραίνουν από τη βροχή και το χαμηλό φως περνά ανάμεσα στα κλαδιά, αναδεικνύοντας τις φθαρμένες επιφάνειες και τις λεπτομέρειες των μνημείων.

Cimitero Monumentale, Μιλάνο

Στο Μιλάνο, το Cimitero Monumentale θυμίζει περισσότερο υπαίθρια συλλογή γλυπτικής παρά ένα συνηθισμένο νεκροταφείο. Μαρμάρινες μορφές, μπρούτζινα αγάλματα, μικροί ναοί και περίτεχνα οικογενειακά μνημεία διαδέχονται το ένα το άλλο κατά μήκος των μεγάλων διαδρομών του. Εγκαινιάστηκε το 1866 και συγκεντρώνει έργα διαφορετικών περιόδων, από τον νεοκλασικισμό μέχρι την Art Nouveau και τον μοντερνισμό. Στο κεντρικό Famedio βρίσκεται ο τάφος του Alessandro Manzoni, ενώ γύρω του υπάρχουν μνημεία οικογενειών που συνδέθηκαν με την οικονομική και κοινωνική ιστορία της πόλης. Το χαμηλό φθινοπωρινό φως τονίζει τις επιφάνειες του μαρμάρου και τις λεπτές πτυχώσεις των γλυπτών, αποκαλύπτοντας την αισθητική διαφορετικών δεκαετιών.

Zentralfriedhof, Βιέννη

Στη Βιέννη, το Zentralfriedhof απλώνεται σε μια τεράστια επίπεδη έκταση, με μεγάλες λεωφόρους, σειρές δέντρων και μνημεία που εμφανίζονται σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους. Άνοιξε το 1874 και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ιστορικούς χώρους ταφής της αυστριακής πρωτεύουσας. Εδώ βρίσκονται οι τάφοι ή τα τιμητικά μνημεία ονομάτων όπως ο Beethoven, ο Schubert, ο Brahms και ο Johann Strauss II, συνδέοντας τον χώρο με τη μουσική ιστορία της πόλης. Στο κέντρο ξεχωρίζει η εκκλησία του Αγίου Καρόλου Borromeo, χαρακτηριστικό δείγμα βιεννέζικης Art Nouveau. Τον Οκτώβριο, η πρωινή ομίχλη και τα κιτρινισμένα φύλλα σχηματίζουν μια λιτή εικόνα γύρω από τις μακριές, ευθείες διαδρομές.

Cemitério dos Prazeres, Λισαβόνα

Στο δυτικό άκρο της Λισαβόνας, το Cemitério dos Prazeres απλώνεται σε ίσιους δρόμους με ψηλά κυπαρίσσια και σειρές μικρών μαυσωλείων, πολλά από τα οποία θυμίζουν μικροσκοπικά σπίτια. Δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα και έγινε τόπος ταφής σημαντικών οικογενειών της πόλης, αφήνοντας ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό σύνολο από πέτρα, σίδερο και γυαλί. Σε ορισμένα σημεία, ανάμεσα στα μνημεία, ανοίγεται θέα προς τον Τάγο και τη γέφυρα της 25ης Απριλίου. Ακόμη και η διαδρομή μέχρι εδώ έχει κάτι χαρακτηριστικά λισαβονέζικο, καθώς το ιστορικό τραμ 28 φτάνει μέχρι την περιοχή Prazeres. Το φθινοπωρινό φως πέφτει χαμηλά στις προσόψεις και αναδεικνύει τα ξεθωριασμένα χρώματα και τις λεπτομέρειες των παλιών μαυσωλείων.

Παλαιό Εβραϊκό Νεκροταφείο, Πράγα

Στην παλιά εβραϊκή συνοικία της Πράγας, το νεκροταφείο βρίσκεται στριμωγμένο ανάμεσα σε ιστορικά κτίρια και συναγωγές, με χιλιάδες πέτρινες πλάκες να στέκονται σε ελάχιστη απόσταση η μία από την άλλη. Οι παλαιότερες σωζόμενες ταφόπλακες χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα και οι ταφές συνεχίστηκαν μέχρι τα τέλη του 18ου, σε έναν περιορισμένο χώρο όπου δημιουργήθηκαν διαδοχικά στρώματα τάφων. Ανάμεσα στις σημαντικές μορφές που έχουν ταφεί εδώ βρίσκεται ο ραβίνος Judah Loew ben Bezalel, γνωστός ως Maharal. Τα σκούρα βρύα πάνω στην πέτρα, οι εβραϊκές επιγραφές και η μεγάλη πυκνότητα των μνημάτων αποτυπώνουν με σαφήνεια την ιστορία μιας κοινότητας που έζησε στην Πράγα για αιώνες.

Greyfriars Kirkyard, Εδιμβούργο

Στην καρδιά της παλιάς πόλης του Εδιμβούργου, λίγα βήματα από το Grassmarket, το Greyfriars Kirkyard βρίσκεται πίσω από χαμηλούς πέτρινους τοίχους. Οι παλιές ταφόπλακες, οι γοτθικές λεπτομέρειες και οι σκούρες προσόψεις των γύρω κτιρίων ταιριάζουν απόλυτα με την αυστηρή αρχιτεκτονική της σκωτσέζικης πρωτεύουσας. Το νεκροταφείο χρησιμοποιείται από τον 16ο αιώνα και συνδέεται με σημαντικά επεισόδια της ιστορίας της Σκωτίας, ιδιαίτερα με τους Covenanters. Κοντά στην είσοδο βρίσκεται και ο τάφος του Greyfriars Bobby, του μικρού σκύλου που έγινε ένα από τα γνωστότερα σύμβολα του Εδιμβούργου. Στα τέλη Οκτωβρίου, η βροχή γυαλίζει τις πλάκες και το απογευματινό φως χάνεται νωρίς πίσω από τις πέτρινες στέγες.

Από τις πυκνές διαδρομές του Père-Lachaise μέχρι τις παλιές πλάκες του Greyfriars, αυτά τα νεκροταφεία προσφέρουν μια διαφορετική ματιά στις ευρωπαϊκές πόλεις. Πίσω από τις πύλες τους βρίσκονται γλυπτά, αρχιτεκτονική και ιστορίες ανθρώπων που έζησαν σε διαφορετικούς αιώνες. Στα τέλη Οκτωβρίου, με το φως περιορισμένο και τα φύλλα ήδη στο έδαφος, μια τέτοια επίσκεψη ταιριάζει φυσικά σε ένα ταξίδι με αφορμή το Halloween.