Ινδια (Νεο Δελχι)

Η ξενάγηση στην Τζαϊπούρ περνά από το Ανάκτορο της Πόλης και το αστεροσκοπείο Τζαντάρ Μαντάρ και καταλήγει στην πρόσοψη του Χαβά Μαχάλ, του «Παλατιού των Ανέμων». Στον λόφο, το Φρούριο Αμπέρ ήταν η έδρα της δυναστείας μέχρι τα πρώτα χρόνια του 18ου αιώνα. Παραδοσιακά η ανάβαση γίνεται πάνω σε ελέφαντα, αν και σήμερα, για λόγους ευζωίας των ζώων, πολλοί προτιμούν το τζιπ ή την πεζοπορία.

Το Άαρτι είναι τελετουργία λατρείας κατά την οποία προσφέρεται στη θεότητα φως, συνήθως από λυχνάρια ή κεριά, μαζί με ύμνους, μουσική και θυμίαμα. Το άγαλμα στολίζεται με λουλούδια, γιρλάντες και προσφορές, όπως φρούτα και γλυκά. Ο ιερέας κινεί τον αναμμένο δίσκο με κυκλικές κινήσεις δεξιόστροφα, καθώς ακούγονται μάντρα και μπάτζαν (bhajans), αφιερωμένα στον εκάστοτε θεό ή θεά: Σίβα, Βίσνου, Κρίσνα, Ντούργκα. Μια εμπειρία ζωής που δεν πρέπει να χάσετε. 

Είναι μία από τις επτά ιερές πόλεις των Ινδουιστών και μία από τις αρχαιότερες του κόσμου. Στα γκατ του ιερού ποταμού Γιαμούνα οι πιστοί συρρέουν για τις καθημερινές τελετές, ενώ η πόλη είναι διάσπαρτη με ναούς από διάφορες εποχές. Γεγονός απολύτως λογικό καθώς θεωρείται γενέτειρα του Κρίσνα. 

Αν θέλετε να δείτε την Ινδία από την άγρια πλευρά της, το Εθνικό Πάρκο Ρανθαμπόρ στο Ρατζαστάν είναι από τα καλύτερα μέρη για να εντοπίσετε τίγρη σε φυσικό περιβάλλον. Τα ανοιχτά τζιπ μπαίνουν στο δάσος την αυγή και το απόγευμα, μέσα σε ένα μαγευτικό σκηνικό με λίμνες και ερείπια φρουρίων.

Μια ή δύο μέρες διαμονής σε παραδοσιακή σπιτόβαρκα (kettuvallam) στα backwaters, είναι σίγουρο πως θα σας μείνουν αξέχαστες. Η βάρκα κινείται αργά, ανάμεσα σε ορυζώνες και χωριά, με φαγητό που μαγειρεύεται επί τόπου ώστε να απολαμβάνετε το τοπίο και την καθημερινότητα των ντόπιων με όλες σας τις αισθήσεις.

Η ινδική κουζίνα φημίζεται για το ρύζι και τα αρωματικά μπαχαρικά, και το μπιριάνι τα συμπυκνώνει όλα. Είναι ένα πιάτο με ρύζι μπασμάτι, μείγμα μπαχαρικών και κρέας (κοτόπουλο, αρνί, βοδινό ή και ψάρι), ή λαχανικά για τους χορτοφάγους. Το μυστικό είναι οι διαδοχικές στρώσεις ρυζιού και κρέατος σε μεγάλο σκεύος, που σφραγίζεται και σιγοψήνεται (η τεχνική «ντουμ»), ώστε οι γεύσεις να συναντηθούν αργά.

Είναι μια λεπτή, τραγανή κρέπα από ζυμωμένο κουρκούτι ρυζιού και μαύρης φακής (ουράντ ντάλ), που διπλώνεται γύρω από πουρέ πατάτας με μπαχαρικά, τη «μασάλα». Σερβίρεται συνήθως με τσάτνεϊ καρύδας και σάμπαρ, μια πικάντικη σούπα οσπρίων.

Το πάνι πούρι είναι το απόλυτο ινδικό street food. Μικρές, κούφιες, τραγανές μπαλίτσες από ζύμη γεμίζονται με ρεβίθια ή πατάτα, και πριν φας ρίχνεις μέσα το «πάνι», παγωμένο νερό με μέντα, κύμινο και ταμαρίνδο.

Κομμάτια ψημένου στο ταντούρ κοτόπουλου βυθίζονται σε βελούδινη σάλτσα με βούτυρο, κρέμα, ντομάτα και αρωματικά μπαχαρικά. 

Το πιο διάσημο σνακ του δρόμου: τραγανό τριγωνικό φύλλο γεμισμένο με πατάτα, αρακά και μπαχαρικά, ή με κιμά. Σερβίρεται με τσάτνεϊ μέντας ή ταμαρίνδου και συνοδεύει κάθε τσάι του απογεύματος.

Κλασικό πιάτο της Βόρειας Ινδίας για τους χορτοφάγους: κύβοι φρέσκου τυριού πανίρ σε πράσινη, βελουδένια σάλτσα από σπανάκι, με σκόρδο, τζίντζερ και γκαράμ μασάλα. Ταιριάζει υπέροχα με ζεστό ναν.

Το πιο αγαπητό ινδικό γλυκό: μικρές μπάλες από ζύμη με γάλα, τηγανισμένες και βουτηγμένες σε σιρόπι με τριαντάφυλλο και κάρδαμο. Σερβίρονται ζεστές και συνοδεύουν κάθε γιορτή.

Το ινδικό τσάι είναι τελετουργία. Μαύρο τσάι βράζει με γάλα, ζάχαρη και μπαχαρικά όπως κάρδαμο, τζίντζερ, κανέλα και γαρίφαλο, και σερβίρεται σε μικρά πήλινα ποτήρια στους δρόμους κάθε πόλης.

Η καλύτερη εποχή για να επισκεφθείτε την Ινδία ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή λόγω του μεγάλου μεγέθους της χώρας. Γενικά, για τις περισσότερες περιοχές, οι μήνες Νοέμβριος έως Φεβρουάριος προσφέρουν δροσερό και ξηρότερο καιρό.