Στην Κοπεγχάγη υπάρχει ένα κτίριο όπου μπορείς να κάνεις σκι, να περπατήσεις, να σταθείς για τη θέα ή απλώς να χαλαρώσεις. Το ασυνήθιστο δεν είναι η εμπειρία. Είναι το τι συμβαίνει μέσα του. Κάτω από την κεκλιμένη του οροφή λειτουργεί μια μονάδα που καίει απορρίμματα και παράγει ενέργεια για την πόλη. Δεν πρόκειται για κάποιο πειραματικό project ή μια αρχιτεκτονική ιδέα που έμεινε στο στάδιο του concept. Είναι ενεργό κομμάτι της αστικής υποδομής. Το CopenHill, γνωστό και ως Amager Bakke, ολοκληρώθηκε το 2019 και σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο BIG. Αντί να παρουσιαστεί ως ένας ακόμη κλειστός, βιομηχανικός όγκος, πήρε τη μορφή ενός τεχνητού λόφου. Η οροφή του μετατράπηκε σε χώρο που χρησιμοποιείται καθημερινά, όχι ως αξιοθέατο αλλά ως μέρος της πόλης.
Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ
Η εμπειρία του χώρου ξεκινά κάπως ουδέτερα. Τα υλικά, οι γραμμές και η συνολική αίσθηση θυμίζουν περισσότερο εγκατάσταση παρά χώρο αναψυχής. Σταδιακά όμως αυτό αλλάζει. Όσο ανεβαίνεις, η πόλη ανοίγεται γύρω σου και η λειτουργία του κτιρίου περνά σε δεύτερο πλάνο.Στην κορυφή, η πίστα λειτουργεί όλο τον χρόνο με ένα συνθετικό υλικό που προσομοιώνει το χιόνι. Δίπλα της, διαδρομές για περπάτημα και σημεία θέας συνθέτουν μια εμπειρία που δεν προσπαθεί να κρύψει την προέλευσή της. Δεν υπάρχει προσπάθεια να «μεταμφιεστεί» το κτίριο σε κάτι άλλο. Παραμένει αυτό που είναι, απλώς λειτουργεί διαφορετικά. Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του CopenHill. Δεν βασίζεται στην αντίθεση για να εντυπωσιάσει, αλλά στον τρόπο που ενσωματώνει λειτουργίες που συνήθως διαχωρίζονται. Η παραγωγή ενέργειας και η καθημερινή ζωή συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο, χωρίς διαχωριστικές γραμμές.
Η ΣΗΜΑΣΙΑ
Η σημασία του έργου δεν βρίσκεται μόνο στον σχεδιασμό του. Βρίσκεται στο τι δείχνει για το πώς μπορεί να λειτουργήσει μια πόλη. Οι υποδομές δεν αντιμετωπίζονται ως κάτι που πρέπει να απομακρυνθεί από το αστικό τοπίο, αλλά ως κομμάτι του.Αυτό δημιουργεί μια διαφορετική σχέση μεταξύ πόλης και κατοίκων. Η βιωσιμότητα δεν παρουσιάζεται ως ιδέα ή στόχος, αλλά ως κάτι ορατό και προσβάσιμο. Κάτι που εντάσσεται στην καθημερινότητα.
Το ερώτημα που προκύπτει σχεδόν αυτόματα είναι αν ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να εφαρμοστεί αλλού. Όχι μόνο σε επίπεδο σχεδιασμού, αλλά και σε επίπεδο αποδοχής.Γιατί τελικά, το CopenHill δεν είναι απλώς ένα ιδιαίτερο κτίριο. Είναι ένα παράδειγμα του πώς η αρχιτεκτονική, η ενέργεια και ο δημόσιος χώρος μπορούν να συνυπάρξουν χωρίς να χρειάζεται να κρυφτεί τίποτα.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ
